[SF]{♪},,,แค่ลืมตัว,,,,

posted on 18 Mar 2010 13:38 by the-jaetime in TVXQsFIC
 
Title: {Short fic},,,แค่ลืมตัว,,,♪
Author: ~JaetimE~
Rating: PG-15
Paring: Yunho+Jaejoong
BGM
Main OST. แค่ลืมตัว – เบเบ้ ธันย์ชนก ฤทธินาคา (บัส มิวสิค)
Note : ฟิค HBD คนสวย





...แค่ลืมตัว...



ไม่ใช่ไม่รักนะจ๊ะคนดี แต่ในวันนี้ฉันแค่ลืมตัว
มองไปทางไหน โอ๊ยใจมันก็เต้นรัว ...
ก็เลยเคลิ้มมองใครต่อใคร โลกมันสดใสก็เลยเผลอใจ
เลยแอบหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว อย่าโกรธได้มั้ย รับรองใจของฉันชัวร์
ก็ยังรัก รักเธอเท่านั้น แต่ฉัน...แค่ลืมตัว......




…….



.




“อ๊ะ คนนั้นน่ารักจังเลย~”


“นั่นก็หล่อล่ำ”


“นี่ก็เท่ที่สุด”


“ว้าว หุ่นดีชะมัดเลยยุนโฮ~”


น้ำเสียงตื่นตาตื่นใจดังมาได้สักพักเมื่อบุคคลสองคนก้าวย่างเข้ามาภายในตึกใหญ่ที่คลาคล่ำไปด้วยคนมีชื่อเสียง พนักงานต้อนรับยังคงทำงานได้อย่างดีเยี่ยม ด้วยถ้อยคำยินดีต้อนรับเสียงหวาน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มมีสีหน้าดีขึ้นแม้แต่น้อย


“ตรงนั้นมีโปสเตอร์ยุนโฮด้วย อ๊ะ ข้างๆ นั้นรูปพี่ยูชอนนี่ หล่อจังเลยอ่า~”


“แจจุง!”


“อ้าวยุนโฮ มาทันเวลาพอดี วันนี้สตูดิโอเก้านะ รีบขึ้นไปแต่งตัวเร็วๆ เลย”


เสียงทักของอีกคนที่เดินเข้ามาหาทั้งคู่ยั้งร่างสูงไม่ให้ทันได้ปรามคนตัวเล็กที่ตอนนี้เหมือนหลุดไปอยู่ในโลกส่วนตัว


“ครับ แล้วนี่พี่มุนซอกกำลังจะไปไหนเนี่ย”


“กำลังจะออกไปตามเราแหละ มันหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวของฉันไม่ใช่หรือไง”


“ครับๆ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แจจุง...แจจุง! ไปกับฉันเร็ว”


หันไปสะกิดคนที่หลุดไปแล้วให้กลับมามีสติดังเดิม เห็นดังนั้นยิ่งทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่


...กะอีแค่ผู้ชายหล่อๆ หน้าตาดี ทำเป็นเคลิ้ม นี่มีให้มองเป็นตัวเป็นตนทำไมไม่มองนะ



“อ้าว มาด้วยหรือเนี่ย ไม่ทันได้สังเกต แจจุงมาอยู่กับพี่มา เราสองคนตามยุนโฮไปกองถ่ายดีกว่าเนอะ


เอื้อมไปคว้ามือเล็กมากุมแล้วดึงเบาๆ ให้ตามมาด้วยกัน ร่างบางที่เพิ่งรู้สึกตัวหันมาส่งยิ้มกว้างให้ผู้จัดการส่วนตัวของแฟนตัวเอง แล้วออกเดินไปพร้อมกัน


user posted image



ภายในสตูดิโอวุ่นวายไปด้วยทีมงานที่กำลังทำหน้าที่ของตน ฉากที่ถูกเซ็ตขึ้นให้เหมาะกับคอนเซปต์ของงานครั้งนี้ดูสวยหวานจนสต๊าฟฟ์หญิงบางคนอยากเข้าไปสัมผัสสักนิด แจจุงถูกปล่อยให้นั่งรอระหว่างยุนโฮไปแต่งหน้าแต่งตัว ดวงตากลมกวาดมองไปรอบๆ อย่างสนอกสนใจ เป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งเคยมาดูยุนโฮทำงาน เพราะยุนโฮเป็นนายแบบ งานส่วนใหญ่จึงเป็นเดินแบบไม่ก็ถ่ายแบบ แต่นี่เป็นงานโฆษณาชิ้นแรกของชายหนุ่ม แจจุงจึงอยากตามมาให้กำลังใจด้วย


ตอนแรกยุนโฮอิดออดไม่อยากเขาให้มา ด้วยความที่ยุนโฮกำลังมีชื่อเสียง เรียกได้ว่าเป็นนายแบบหนุ่มดาวรุ่งที่มาแรงในตอนนี้ หากมีปาปารัซซี่หรือกองทัพนักข่าวที่คอยตามติดชีวิตประจำวันของชายหนุ่มก็ไม่ใช่เรื่องแปลก


และแจจุงก็เข้าใจดีว่าที่ห้ามทั้งหมดนั่นก็เพราะเป็นห่วงเขา ไม่น่าเชื่อว่าอาชีพนายแบบของยุนโฮก็มีแฟนคลับด้วย แถมยังเป็นแฟนคลับที่น่ากลัวอีกต่างหาก เคยมีนักข่าวถามยุนโฮว่ามีคนรักหรือยัง โดยที่ยุนโฮก็ฉลาดพอที่จะไม่ตอบว่า ‘มีแล้วครับ’ แต่เขาตอบแนวลองเชิงดูมากกว่าว่า “ถ้าผมมีผมคงหาความสุขใส่ตัวได้มากกว่านี้”


ยังไม่ทันข้ามคืนที่บทสัมภาษณ์นี้ถูกตีพิมพ์ลงนิตยสาร กลุ่มแฟนคลับของยุนโฮก็พยายามสื่อถึงบุคคลที่ตนชื่นชอบทุกวิถีทาง ทั้งเวปบอร์ด บล็อก ไซเวิล์ด หรือแม้กระทั่งจดหมายที่ถูกส่งมายังบริษัทสังกัดของยุนโฮแห่งนี้



‘พี่ยุนโฮอย่ามีแฟนเลยนะ’


‘แค่พวกเราก็ให้ความรักกับพี่มากพอแล้วล่ะ’


‘ถ้าพี่มีแฟน พวกเราจะทำยังไง’


หรือแม้แต่...


‘ถ้าฉันจับได้ว่าใครเป็นแฟนพี่ยุนโฮ ฉันจะเอาเอาน้ำกรดสาดหน้าแม่นั่นให้คอยดู’


ประโยคหลังนี่แหละ ที่ทำเอาเขาสะพรึงกลัว ถึงจะเข้าใจดีว่ามันอาจเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของพวกเธอก็ตาม แต่ยุนโฮก็ยังยืนยันว่าจะให้เรื่องที่เขาสองคนนั้นคบกันแพร่งพรายออกไปไม่ได้ และคนๆ เดียวที่รู้ก็คือ พี่มุนซอก ผู้จัดการใจดีของยุนโฮ


แต่ยังไงซะ แจจุงก็มาได้แหละนะ ถึงจะต้องอึดอัดกับการแปลงกายตามอีกฝ่ายอย่างช่วยไม่ได้




“น้อง มาอยู่ในนี้ได้ไงครับ”


คำถามไม่ทันตั้งตัวเอ่ยขึ้นด้านหลังทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปส่งยิ้มแห้งๆ ให้


จะตอบเขาว่ายังไงล่ะทีนี้...


“ถ้าน้องไม่เกี่ยวอะไร รบกวนออกไปด้านนอกด้วยนะครับ”


“อะ..เอ่อ...คือว่า...”


“นั่นญาติฉันเองมีอะไรมั้ย กลับไปทำงานได้แล้ว” ดั่งสวรรค์โปรดเมื่อมุนซอกเดินเข้ามาช่วยได้ทันพอดี


“ขอบคุณนะฮะพี่มุนซอก ผมกลัวจังเลย”


“ไม่ต้องห่วงนะ มีพี่อยู่ทั้งคนสบายมาก รอนานแล้วหิวมั้ยเนี่ย ข้างนอกมีร้านอาหารอยู่นะ ไปทานมั้ย”


ใบหน้าหวานส่ายจนกลุ่มผมกระจาย ท่าทางนั้นเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากมุนซอกได้ไม่ยาก


“ตามใจเรานะ รออีกเดี๋ยวก็แล้วกัน ยุนโฮมันใกล้จะเสร็จแล้วแหละ”


ว่าแล้วก็ผละจากร่างบางเดินไปดูคนที่กำลังพูดถึงในห้องแต่งตัว แจจุงยังคงนั่งมองนู่นนี่ไปเรื่อยๆ พลันสายตาก็ไปสะดุดกับ



“พี่ยูชอน!”


ดีใจจนเผลอร้องเรียกเสียงดัง แจจุงยิ้มแก้มปริเมื่อจู่ๆ ก็เจอกับนักร้องยอดดวงใจโดยไม่คาดฝันแบบนี้ เจ้าของชื่อหันมาเห็นผู้ชายตัวเล็กๆ กำลังเดินตรงเข้ามาก็แอบตกใจเล็กน้อย แต่ดูท่าทางจะงงมากกว่า


“พี่ยูชอนจริงๆ ด้วย แจจุงดีใจจังเลยฮะ แจจุงขอจับมือหน่อยได้มั้ยฮะ” ถึงแม้จะดูมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็ยื่นมือเรียวออกไปให้อีกฝ่ายช้าๆ


“ได้จับมือพี่ยูชอนด้วย มือพี่ยูชอนนิ่มจัง แจจุงจะเอาไปเขียนไดอารี่นะฮะ แล้วพี่ยูชอนมาทำอะไรที่นี่หรอฮะ”


คนตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้วจนยูชอนนักร้องสุดหล่อคนดังทำตัวไม่ถูก ร่างโปร่งหลุดยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็น ‘แจจุง’ ยังคงจับมือเขาอยู่


“เอ่อ...พี่มาทำงานน่ะ ชื่อแจจุงใช่มั้ยเรา ชอบพี่หรอ” ผงกศีรษะหงึกหงัก อยากให้รู้ว่าตนปลื้มแค่ไหน


“งั้นเอาลายเซ็นมั้ย เดี๋ยวพี่เซ็นให้”


คราวนี้ร่างบางพยักหน้าแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ อีกทั้งยังยิ้มกว้างสุดชีวิต แจจุงล้วงกระเป๋าหวังเจอเศษกระดาษก็ยังดี แต่ก็ต้องมุ่ยหน้าเพราะเมื่อล้วงออกมากลับไม่มีอะไรเลย


“พี่เซ็นที่เสื้อให้ก็ได้ หันหลังมาสิ”


แจจุงแทบอยากกู่ร้องด้วยความดีใจ รีบหันหลังให้อีกฝ่ายที่กำลังดึงปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นักร้องหนุ่มวาดลายเซ็นขนาดใหญ่จนเกือบเต็มหลังเสื้อร่างบางพร้อมข้อความขอบคุณและลงวันที่ประทับ เสร็จกิจ ยูชอนก็ขอตัวและจากไปอย่างเร่งรีบ แต่กับอีกคนที่ดูเหมือนจะหลุดออกวงโคจรไปอีกครั้ง


“พี่ยูชอนใจดีจังเลย~”


user posted image



“พี่มุนซอก เห็นแจจุงมั้ยครับ”


“อ๋อ นั่งอยู่ข้างนอกนั่นแหละ เสร็จแล้วหรือเราน่ะ งั้นรอคุณยูชอนเขาสักแป๊บละกันนะ รายนั้นก็ใกล้จะถึงแล้ว”


พยักหน้ารับส่งๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปดูข้างนอก กวาดสายตาหาคนรักที่น่าจะนั่งอยู่แถวๆ นี้ แล้วก็ต้องร้อนใจเมื่อมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ไปอยู่ไหนของเขานะ...



......นั่นมันคุณยูชอนนิ่


แล้วก็นั่น...คิมแจจุง


ท่าทางจับไม้จับมือ รอยยิ้มกว้างและทุกๆ อย่างถูกจับตามองโดยร่างสูงทั้งหมด ยุนโฮรู้สึกไม่พอใจที่แจจุงทำท่าเหมือนสนิทกับอีกฝ่ายขนาดนั้น


แล้วยิ่งไม่พอใจเมื่อคนตัวเล็กยิ้มไม่หุบเสียที....


user posted image



ทีมงานทุกฝ่ายตะโกนบอกกันเซ็งแซ่ถึงความพร้อมของตัวเอง นายแบบหนุ่มรูปงามนั่งอยู่บนโซฟาสีชมพูอ่อนในฉากที่ถูกเซ็ตขึ้นมา ในมือมีดอกไม้ช่อโตเตรียมพร้อม แจจุงอมยิ้มกับภาพตรงหน้า พยายามส่งสายตาและท่าทางเรียกร่างสูงให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้


แต่ดูเหมือนยุนโฮจะไม่เห็นเมื่อไม่มีสัญญาณตอบรับกลับมาเลย แจจุงนั่งลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก อยู่ใกล้กันแค่นี้ทำไมไม่เห็นนะ


เสียงสั่งเดินกล้องและความเงียบเข้ามาแทนที่เมื่องานกำลังเริ่มขึ้น ยุนโฮยิ้มให้กับกล้องตัวหน้าสุดก่อนลุกขึ้นมาแนบช่อดอกไม้ไว้กับอก พูดบทตามที่สคริปต์เขียนไว้ ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มอีกคนเดินออกมาจากประตูด้านหลังพร้อมไวโอลินในมือ รอยยิ้มที่ส่งให้กล่องทำเอาสาวๆ ในสตูดิโอเพ้อไปตามๆ กัน รวมทั้ง...



“พี่ยูชอน....~”


ในขณะที่การถ่ายทำผ่านไปได้ด้วยดี นักแสดงนำหลักคนหนึ่งกลับต้องทำหน้ามีความสุขทั้งที่ในใจกำลังโกรธ ยุนโฮเห็นแต่แรกแล้วว่าแจจุงกำลังเรียกเขา แต่ด้วยอารมณ์หงุดหงิดจึงทำเป็นไม่เห็นแล้วตั้งหน้าตั้งตารอเวลางานเริ่ม พอผู้กำกับสั่งแอ๊คชั่นเขาก็ทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม แอบมองร่างบางที่ตอนนี้ไม่ได้มองมาที่เขา แต่แล้วจู่ๆ รอยยิ้มหวานก็ผุดขึ้นเมื่อประตูด้านหลังเขาเปิดออกมา ยุนโฮรู้ดีกว่าใครที่ก้าวออกมาจากประตูนั่น คนที่ทำให้ใบหน้าหวานยิ้มได้


..คราวนี้มันมากกว่าหงุดหงิด แต่เป็นโกรธ


เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกับงานโฆษณาที่สำเร็จลุล่วงด้วยดี ทั้งทีมงานและนักแสดงต่างขอบคุณกันและกัน และทันทีที่รอบกายยุนโฮไม่มีใครล้อมหน้าล้อมหลังแล้ว แจจุงก็วิ่งเข้าไปหาโดยเร็ว


“ยุนโฮ~ เหนื่อยมั้ย แจจุงเช็ดหน้าให้นะ”


“ไม่ต้องหรอก”


น้ำเสียงและท่าทางปฏิเสธนั่นทำแจจุงหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ร่างบางก็คิดว่าอาจเป็นเพราะยุนโฮไม่อยากให้ใครเห็น คิดได้ดังนั้นก็ส่งยิ้มให้คนตัวสูงกว่าอีกรอบแต่ก็ต้องเก้อเมื่อยุนโฮไม่ได้หันมามองเขา ซ้ำยังเดินออกไปอีก



ยุนโฮเป็นอะไรรึเปล่านะ?




“อ่า แจจุง ยุนโฮมันให้พี่มาบอกว่าให้เรากลับไปก่อนน่ะ”


“ฮะ?!” ขานรับอย่างตกใจกับประโยคที่ผู้จัดการส่วนตัวเดินมาบอก กลับก่อนเนี่ยนะ!


“กลับเองได้มั้ย”


“เอ่อ...”


ไม่ใช่กลับเองไม่ได้ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมยุนโฮทำแบบนี้


“มันคงกลัวปาปารัซซี่น่ะ สายป่านนี้พวกนั้นน่าจะผุดออกมาจากหลุมกันแล้ว ยังไงก็เพื่อตัวแจจุงเองละกันเนอะ พี่ก็ไม่สะดวกไปส่งเสียด้วยสิ ยังต้องไปประชุมต่ออีก”


“ไม่เป็นไรหรอกครับ แจจุงกลับเองได้ งั้นฝากบอกยุนโฮด้วยนะฮะ ว่าแจจุงจะไปรอที่บ้าน”


บอกลากันเรียบร้อยคนตัวเล็กก็เดินออ