TVXQsFIC

Title: {♪} ,,, ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ ,,, พาร์ท ๑
Author: ~JaetimE~
Paring: YUNJAE
Rating: PG
Category : Romantic
Author note : re – write ja :D



 



“ออกไปไกลๆยุนโฮนะ”


“นี่! อย่าจับเขาสิ”


“เอ้อ !! จะไปไหนก็ไปเลย!”


เสียงตวาดที่ดังมาตลอดระยะเวลาเกือบ 1 ปี ทำเอาร่างสูงเฉยชากับคนข้างๆ “คิมแจจุง” เจ้าของชีวิตและหัวใจของชองยุนโฮ ทำไมก่อนหน้านี้อะไรๆ มันช่างดูดี โลกนี้สีชมพูกันนะ ร่างบางข้างกายไม่เคยแม้แต่จะเสียงดังกับเขาด้วยซ้ำ...



..
.


คิมแจจุง ชายหนุ่มหน้าหวานแห่งคณะนิเทศศาสตร์ เจ้าของผลโหวตอันดับหนึ่งในหัวข้อ “ผู้หญิงที่คุณอยากได้เป็นแฟนมากที่สุด” อ้อ ผมคงยังไม่ได้บอกว่าคิมแจจุงนี่เป็นผู้ชาย งั้นผมบอกเลยแล้วกัน ว่าคิมแจจุงเป็นผู้ชาย ผู้ชายที่มีอะไรๆ เหมือนกับผมนี่แหละ แต่ก็ต่างกับผมลิบลับ...


แต่ไม่แปลกหรอกที่แจจุงจะได้ตำแหน่ง ใบหน้าสวยหวาน ตาโต ปากแดงโดยธรรมชาติ ผิวขาวเหมือนหิมะ ไหนจะหุ่นอันอรชนอ้อนแอ้น เสียงนุ่มที่ทำเอาหลายคนติดกับเพียงแค่เอ่ยอีก สิ่งเหล่านี้รวมอยู่ในตัวคิมแจจุงเพียงผู้เดียว ผมว่าผู้หญิงยังต้องอายแหละนะ


ชายใดไหนเล่าก็เฝ้าอยากครอบครอง จนกระทั่งผู้โชคดีคนนั้นคือผม ผมผู้ซึ่งตามตื๊อมานานนับสามเดือน แจจุงคงเห็นว่าผมหล่อ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ผมล่ะภูมิใจโคตรๆ แต่ไอ้ที่เข้ามาแข่งกับผมก็ใช่จะทุเรศนะ บางคนนี่พกดีกรีนักเรียนนอก แล้วไงอ่ะ ผมก็นอก นอกเมืองน่ะ แต่มันไม่สำคัญหรอก แจจุงเลือกผมคงเพราะผมให้ความรู้สึกของผมกับเขาไปจริงๆ


วินาทีที่เขาตอบตกลง เข่าผมแทบทรุด ไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้ ผมไม่ได้ว่าแจจุงใจง่ายนะ แต่ใช่มั้ยล่ะ มันก็ง่ายเกินไปนั่นแหละ ช่างเหอะ เอาเป็นว่าพอเราสองคนคบกัน ก็ HOT HIT ไปทั่วมหาลัย คือผมมันก็พอมีคนห้อมล้อมอ่ะนะ แล้วพอ HOT กับ HIT มาเจอกัน มันก็เลยกลายเป็น HOT HIT ไง ฮ่าๆ ไม่ใช่ละ นั่นแหละตอนแรกๆ นะ แจจุงเขาเอาใจผมตลอดเลย ทำตัวน่าร้ากน่ารัก ผมงี้หน้าบานเป็นกระด้ง มีแฟนดีเพื่อนก็อิจฉาตามสเต็ป ยุนโฮหิวมั้ย ยุนโฮเหนื่อยมั้ย เดี๋ยวแจจุงทำให้นะ แต่ตอนนี้หรอ คุณกลับไปอ่านสามบรรทัดแรกสิ นั่นแหละคำตอบ.......


“กูเบื่อว่ะเพื่อนปาร์ค”


“กูก็เบื่อเพื่อนชอง”


“มึงเบื่อหากุ๊ดจี่รึไง กูเห็นวันๆ มึงนั่งทำหน้าสำราญบานใจวี้ดวิ้วสาวไปทั่ว”


“กูบอกเรอะว่าเบื่อเรื่องนั้น”


“แล้วเรื่องไหน”


“เรื่องที่มึงถอนหายใจรอบที่ห้าสิบแล้วบอกเบื่อนี่แหละ”


“เฮ้อ~~~”


เสียงถอนหายใจครั้งสุดท้ายเป็นการปิดฉากถกเถียงของนักศึกษาชายสองคนหน้าตึกบริหารธุรกิจ ชายหนึ่งคือบุคคลที่พร่ำพรรณนาเป็นมหากาพย์ร้อยแก้วข้างบน ส่วนอีกชาย คือเพื่อนตัวดี ห้อยศรีเล็กนาม ‘ปาร์คยูชอน’


“นี่ ถ้ามึงเบื่อเขาก็ขอเลิกดิ๊”


“ห่วยสิปาร์ค กูบอกเบื่อ ไม่ได้บอกอยากขอเลิก”


ยุนโฮนั่งคอตกไม่สนใจสายตาเซ็งจากเพื่อนสนิท ยูชอนกรอกตากลับไปมาทำหน้าเบ้ ทำไมคนที่เลิศเลอเพอร์เฟกต์อย่างเขาจะไม่รู้ ว่าชีวิตหลังความตาย เอ้ย หลังเป็นแฟนกันของไอ้คุณยุนโฮ กับคนที่ผู้ชายเกือบทั้งมหาลัยต้องการมันเป็นยังไง...


แจจุงแทบไม่เหมือนคนเดิมอย่างที่เคยได้ยินมา ทั้งขี้วีน ปากร้าย เอาแต่ใจ ไอ้ยุนโฮมันทนได้ไงว้า บอกแล้วมีชีวิตเบิกบานไปเรื่อยๆ อย่างเขานี่แหละ ความสุข!

“เอาง่ายๆ ไอ้ยุนโฮ มึงตอบตรงนะ มึงยังรักแจจุงอยู่รึเปล่า”


ความเงียบเป็นคำตอบ ยูชอนมองลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อนรักอย่างหาคำตอบ เขาบอกดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ เขาก็จะมองมันทะลุหัวใจจนถึงลิ้นปี่นี่แหละ

“มึงมองรูจมูกกูแทนได้ป๊ะ แม่งจ้องอยู่ได้ กูเขิน”


“ไอ้เวร”

หมดอารมณ์สำหรับโหมดซึ้งอีกต่อไป มือใหญ่ใส่ข้อมือโซ่ของยูชอนแทบจะยกไปตะบันหน้าหมีซะ 2 ที โอ๊ย! ไอ้เพื่อนยุน กูออกไม่กี่ฉาก ขอกูมีบทบาทหน่อยเห้อะ!!!!

“เออๆ กูล้อเล่น ทำหน้าเป็นหมาย่นขึ้นนะมึง กูตอบก็ได้”


“เออ ว่าไง” แหนะ ตอบแต่แรกก็หมดเรื่องแล้ว ยังจะให้คุณชายอย่างกูไปจ้องรูจมูกมึงอีก หน้ากูออกจะหล่อ เหมือนหมาย่นตรงไหนวะ?


“คือ กูไม่รู้นะ แต่ถ้าแจจุงเขายังเป็นแบบนี้ กูคงหมดรักแล้วล่ะ”


...หมดรักหรอ ชองยุนโฮ นายหมดรักง่ายๆ แค่ฉันทำตัวงี่เง่าใช่มั้ย ได้ ฉันไม่ยอมหรอก


“ยุนโฮ................”


“นั่นไง นางฟ้ามึงอ่ะ พูดปุ๊บมาปั๊บ มึงรีบเคลียร์หัวใจนะเว้ย กูไปละ ลาก่อน”


“เฮ้ย ไอ้ปาร์ค มึงอย่าทิ้งกูดิ ยูช้อนนนนนน”


แทบร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเมื่อไอ้คุณชายมัยสะบัดตูดหนีไป ตอนนี้ ตรงนี้ มีแค่เขา... กับแจจุง


“ทำไม ยุนโฮอยู่กับแจจุงสองคนไม่ได้หรอ”


“เอ่อ เปล่าครับ ว่าแต่แจจุงมีธุระอะไรรึเปล่า”


ถามออกไปโดยใจจริง ไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆทั้งสิ้น แต่...


“อ๋อ ต้องมีธุระใช่ป๊ะ แจจุงถึงจะมาหาได้”


กรรม.................................


“ไม่ใช่อย่างน้านนน แจจุงใจเย็นสิครับ เอางี้ อากาศมันร้อน เราไปหาไอติมกินกันดีกว่า เนอะ”


“ยุนโฮว่าแจจุงบ้าหรอ”


“โอ๊ยๆ ไม่ใช่ครับ โอ๊ย แจจุงหยุดก่อนนะ ผมเจ็บ”


ร่างสูงร้องเสียงหลงเมื่อมือเล็กฟาดมาที่แขนอวบๆ แจจุงกัดปากอย่างขัดใจเมื่อร่างสูงรวบมือสองข้างนั้นได้


“แจจุงฟังให้กระจ่างสิ ก็อากาศมันร้อน ยุนโฮก็กลัวแจจุงจะร้อนไง เลยจะพาไปกินไอติม”


“แน่นะ”


“สาบานด้วยเกียรติของลูกหมีเลยครับ”


ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วพร้อมคำปฏิญาณ แจจุงลังเลมีสีหน้านิดหน่อยก่อนเดินนำออกไป


“ไม่เอาร้านเดิมด้วย ไม่ชอบหน้าคนเสิร์ฟ”


“คร้าบ เดี๋ยวยุนโฮเปลี่ยนร้านให้”


แล้วชองยุนโฮก็ได้แต่เดินละห้อยตามคนสวยไป เปลี่ยนร้านอีกแล้ว เขาจะเป็นไกด์ทัวร์ร้านไอติมได้แล้วนะ


..
.


“ขอเป็นบัมเบิล กัมส์ 2 ที่ฮะ”


“เอ๋ แจจุงทานหมดเหรอ ไหนบอกเดี๋ยวอ้วนไง”


ความสงสัยปรากฏขึ้นเมื่อคนสวยสั่งออเดอร์กับบริกรไป ไอศกรีมรสชาติแปลกๆ ที่มีหมากฝรั่งกระจายโดยรอบพื้นที่ทำเอายุนโฮขยาดกับรสชาติ แล้วนี่แจจุงกินไปได้ยังไงตั้ง 2 ถ้วย


“ก็แจจุงไม่ได้กินคนเดียวซะหน่อย แจจุงสั่งมาให้ยุนโฮด้วย”


“หา!?”

“บัมเบิล กัมส์ 2 ที่ ได้แล้วครับ”


ทีหลังกูไม่พามากินร้านนี้แล้ว ห่วยไม่ถึง 2 นาที อิลูกเขียวๆ กลมๆ ล้อมด้วยหมากฝรั่งก็วางลงตรงหน้า ถ้าเปลี่ยนตอนนี้จะทันมั้ย ยุนโฮอยากประกาศให้โลกรู้ ว่ากูไม่ชอบ!! TOT


“คือ แจจุง ผมไม่ชอบรสนี้นะ”


“แต่แจจุงชอบ”


...จบ สั้น ง่าย ได้ใจความ ‘แต่แจจุงชอบ’


หลังผ่านศึกระหว่างหมีกับหมาก(ฝรั่ง)ไป แจจุงก็พายุนโฮไปช็อบแหลกลาน ซื้อทั้งของจำเป็นและไม่จำเป็น ชอบและไม่ชอบ ยุนโฮแทบจะเหมาทั้งห้างให้แจจุงได้สุขสันต์ กับการผลาญตังค์ในกระเป๋าเขาเล่น กว่าจะออกมาจากห้างได้ ยุนโฮล่ะอยากประเคนวีซ่า อเมริกันเอ็กเพรส โพธิ์เงิน โพธิ์ทอง ให้แม่คุณได้ลั้ลลาไปเลยคนเดียว ถ้าไม่ติดที่ต้องมาคอยถือของทั้งหลายแหล่นี่อ่ะนะ


“แจจุงจะกลับบ้านเลยรึเปล่าครับ”


“อื้อ กลับสิ”

ถึงบอกไม่กลับ กูก็จะพากลับครับพี่น้อง ยุนโฮคนนี้จะตายแล้ว~


บีเอ็มดับบลิวสีดำหรูค่อยๆ ถอยออกจากที่จอดรถ ท่วงทำนองจากเพลงวิทยุดังขึ้น ด้วยมือเล็กข้างขวาที่เอื้อมไปเปิด ส่วนข้างซ้ายก็ยกแก้วคาปูชิโน่ดูดจ๊วบๆ ยุนโฮเหลือบมองคนข้างๆ แล้วรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากได้แจจุงที่นั่งเงียบๆ ท่าทางน่ารักๆ อย่างนี้จัง ทำไมร่างบางถึงไม่เป็นแบบนี้บ่อยๆ นะ


~Rrrrrrrr~


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋ากางเกงของยุนโฮ มือเรียวหักพวงมาลัยเลี้ยวมาจอดหน้าบ้านของแจจุงที่ถึงพอดี ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบรับ


“สวัสดีครับ ยุนโฮพูดครับ อ้าวน้องจียอนเหรอ ว่าไงครับ”


แจจุงที่กำลังจะลงจากรถ พอได้ยินชื่อนั้นก็เปลี่ยนใจทันที ตากลมโตมองร่างสูงคุยโทรศัพท์ไม่กระพริบ ยุนโฮยิ้ม ยุนโฮหัวเราะ หัวเราะกับคนในโทรศัพท์อย่างจริงใจ โดยไม่สนใจเขาที่กำลังจะลงเลย


“อ่า พี่ไม่รู้จริงๆ ว่าแต่ตอนนี้จียอนอยู่ไหนครับ”


แก้วกาแฟค่อยๆ ถูกบีบจนดังกรอบแกรบ แม้กระทั่งตอนนี้ ยุนโฮก็ยังไม่มองมาทางเขา….


“ครับๆ งั้นพี่จะรีบไปหานะ - อ๊ะ แจจุง!”


“ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ”


น้ำกาแฟที่ไหลจากโทรศัพท์หยดใส่ตัวร่างสูง จนเสื้อขาวของชุดนักศึกษาเปรอะสีน้ำตาลไปทั่ว แก้วกาแฟที่ถูกจับราดตกบนตักร่างสูง ยุนโฮรีบคว้าข้อมือแจจุง ก่อนที่ตัวการจะออกจากรถไปซะก่อน

“แจจุง! คุณทำอะไร”

“ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง”


ร่างบางตอบกลับโดยไม่มองหน้า ปฏิกิริยาตอบรับแบบนี้ทำเอายุนโฮฉุนขาด

“ไม่ได้ตั้งใจเหรอ นี่มันเจตนาชัดๆ!”


“แล้วไงล่ะ!!”


ดวงตากลมรื้นไปด้วยน้ำตาหันมามองยุนโฮ ซึ่งนั่นทำเอาเขาตกใจไม่น้อย เพราะ....เขาไม่เคยเห็นน้ำตาของคิมแจจุง


“ยุนโฮสนหรอ นายสนด้วยหรอ”


“แจจุง”


“ฉันมันก็แค่คุณหนูเอาแต่ใจ ปากเก่ง ขี้หึงขี้หวงไปทั่ว ไม่ได้เหมือนผู้หญิงบางคนนี่......แค่นี้ ยุนโฮ....หมดรักแล้วใช้มั้ย”


ปลายเสียงแผ่วเบา ใบหน้าสวยก้มจนติดหน้าอก น้ำใสพรั่งพรูจากนัยน์ตางาม ไหล่เล็กสั่นระริกจนยุนโฮอยากเข้าไปกอด........แจจุงได้ยินที่เขาพูด


“แจจุง คือ-”


“ปล่อย ยุนโฮ”


“แจจุง ฟังผมก่อน”


“ฉันบอกให้ปล่อย!”


เสียงหวานตะโกนลั่นจนยุนโฮเผลอปล่อยมือ ประตูรถเปิดออกแล้วถูกปิดอย่างแรง ร่างบางวิ่งเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว ยุนโฮจะตามก็ตามไม่ทันเพราะตอนนี้ที่ตัวเขามีทั้งเข็มขัดนิรภัย แก้วกาแฟ โทรศัพท์ แล้วไหนจะคราบเหนอะหนะที่ตัวอีก....



‘ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ ทำอะไรไม่ดีสักอย่าง
จดเอาไว้ข้างๆหน้าต่าง ทีหลังอย่าทำแบบนี้
ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ เธอคงเซ็งหัวใจละสิ
แก้เท่าไหร่ ไม่หายซะที ถึงเป็นอย่างนี้
แต่ฉันก็มีแค่เธอ.....’


เสียงเพลงจากวิทยุที่ยังถูกเปิดทิ้งไว้ ดังกระทบโสตประสาทของยุนโฮจนถึงหัวใจ ภาพในอดีตต่างๆ เริ่มวนเวียนกลับมา


‘ยุนโฮต้องเดินกับแจจุงคนเดียวนะ คนอื่น ห้าม!’
ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ.....


‘อ๋า แจจุงผิดอีกแล้วหรอ’
ทำอะไรไม่ดีสักอย่าง.....


‘งั้นแจจุงจะกลับไปเขียนนะ ว่ายุนโฮไม่ชอบ’
จดเอาไว้ข้างๆหน้าต่าง ทีหลังอย่าทำแบบนี้…..


‘ยุนโฮเบื่อรึเปล่า’
ปากดี ขี้เหงา เอาแต่ใจ เธอคงเซ็งหัวใจละสิ…..


‘ก็แจจุงเป็นแบบเนี้ย ทำไมอ่ะ’
แก้เท่าไหร่ ไม่หายซะที ถึงเป็นอย่างนี้.....


‘แจจุงรักยุนโฮนะ’
แต่ฉันก็มีแค่เธอ.....


“โธ่เว้ย!!!”



..
.


25 มกราคม 23.30 น.

เปิดอีกแล้ว อุตส่าห์คิดว่าจะเก็บใส่กล่องปิดตายไปแล้วนะ
….แต่มันทำไม่ได้....ตราบใดที่ยังมียุนโฮอยู่ข้างๆ

วันนี้ ได้อีกหลายข้อเลย ^^

ข้อ 1.ยุนโฮไม่ชอบบัมเบิล กัมส์
2.ยุนโฮไม่ชอบถือของ
3.ยุนโฮไม่ชอบคาปูชิโน่
4.ยุนโฮไม่ชอบคิมแจจุงแล้ว....


มือสั่นจนเขียนไม่ได้ น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งกลับมาใหม่อีกรอบ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย คิมแจจุง ครั้งสุดท้ายที่ต้องใช้บันทึกเล่มนี้ หลังจากที่นายบันทึกมาจนจะครบ 1 ปี...............1 ปี ที่คบกัน ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า รีบเขียนให้จบ แล้วนายจะไม่ได้เห็นมันอีกเลย


23.46 น.
ทำไมถึงคบกับยุนโฮหรอ ง่ายๆ ก็แจจุงคนนี้แอบชอบนายมานานแล้วไง ^^

23.49 น.
แต่ฉันไม่บอกนายหรอก เดี๋ยวเหลิง

23.51 น.
เล่นตัวแค่ 3 เดือนอ่ะ น้อยมากๆ เลยนะ O.O

23.53 น.
เพราะฉันก็ต้องบังคับใจของฉัน ให้รู้สึกเหมือนนายมากที่สุด

23.55 น.
แล้วมันก็สำเร็จ (^^)v

23.56 น.
ฉันรักนาย ชองยุนโฮ

23.58 น.
แต่มันคงไม่ทันแล้วใช่มั้ย

23.59 น.
งั้นฉันขอ


~Rrrrrrrrr~


‘ฮัลโหล แจจุงครับ’

“…….”

‘แจจุง สุขสันต์วันเกิดน้า’

“…….”

‘แล้วก็ ครบรอบ 1 ปีแล้วด้วย’

“…….”

‘พรุ่งนี้เราไปกินบัมเบิล กัมส์ ฉลองกันนะ’

“เออ ก็ได้”



00.00 น.
บัมเบิล กัมส์นะยุนโฮ -^^-



…The Bamble Gums To be con…



~JaetimEtalK กะปิค~


,, กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้องญาติสนิทมิตรสหายทุกคนค้าาาาาาา

แจไทม์คือแจไทม์เองจ้ะ ๕๕๕๕๕๕๕๕
เรื่องนี้มันคือฟิคประวัติศาตร์ที่แต่งตั้งแต่สมัยอัลบั้มโอมั้ง ==a
คือเอ็มวีเพลงนี้ออกปุ๊บ เผอิญได้นั่งดูแล้วก็แต่งปั๊บ ..

มันคือฟิคโคตรทำมาหากินที่มีบอร์ดไหน ลงมันทุกบอร์ด ๕๕๕๕๕๕๕
ตอนนี้เอามารีไรท์จ้ะ อ่านแล้วก็ได้กลิ่นถึงความเป็นเบบี๋และปัญญาอ่อนนิดๆ ของตัวเอง =____=
พล่ามพอละ นี่หายทวิตเตอร์ไปตามหาเรื่องนี้มาอัพ ชีวิตช่างสุขสันต์ ♬♪


ทอร์คกะถีบกับแจไทม์ได้เน้อ @JaetimE