[SF] ,, TWEETS.( weet: )

posted on 23 Oct 2011 21:24 by the-jaetime in TVXQsFIC
Title : TWEETS.( weet: )
Author : ~JaetimE~
Pairing : YUNJAE
Rate : …
Category : Romantic
Author note : SWEET Project!





....

..

.



mjjeje Kim jae joong
@MAXIMUM ตอนนี้กำลังเดินทางล่ะ อยากให้ถึงเร็วๆ จัง ข้างนอกหนาวมากเลย ><

MAXIMUM Jung yun ho
@mjjeje ใส่เสื้อหลายชั้นตามที่บอกแล้วนะ หิมะใกล้ตกก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันก็ใกล้ถึงแล้วเหมือนกัน : )

mjjeje Kim jae joong
@MAXIMUM สามชั้นเลยแหละ! นายก็เหมือนกันนะ อ๊ะ! ถึงแล้วๆ เดี๋ยวมาใหม่ละกัน แล้วเจอกันยุนโฮ ; )


“อ๊ะ!”


มือเรียวแทบคว้าโทรศัพท์แบล็คเบอร์รี่สีขาวราคาแพงที่เกือบจะตกลงพื้นแทบไม่ทัน สะบัดหน้าส่งสายตาค้อนขวับไปให้ต้นเหตุที่เดินมาชนอย่างจัง


“ชองยุนโฮ!”


เสียงหวานตะโกนเรียกด้วยอารมณ์โกรธ ใบหน้าสวยมุ่ยยับยู่ยี่มือยกโทรศัพท์ราคาแพงขึ้นมาแนบอกอย่างหวงแหน แต่กระนั้นเจ้าของชื่อก็ยังไม่มีท่าทีหยี่ระกับสิ่งที่กระทำ


“มีอะไรจุงจุง เรียกซะดังลั่น ไม่อายคนอื่นเขาหรือไง”


ท่าทียียวนที่ตอบกลับมาทำเอามือเรียวกำแน่น หน้ามุ่ยๆ ก็มุ่ยลงไปอีกจนปากกับจมูกแทบชนกัน ขาเรียวภายใต้ยีนส์สีซีดและบู๊ทคลุมเข่าก้าวเข้ามาใกล้ชายร่างสูงกว่าจนแทบชิด เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนาสีน้ำตาลที่ภายในมีเสื้อกันหนาวสีเข้ากันอีกสองชั้น นิ้วขาวจิ้มไปที่หน้าอกอีกฝ่ายอย่างแรง


“เดินมาชนจนของเกือบตกยังไม่ขอโทษอีก แล้วชื่อของฉันคือคิมแจจุง ไม่ใช่จุงจุง จำไว้ซะชองยุนโฮ!”


“ก็จะเรียกจุงจุงอ่ะ ทำไมล่ะ จุงจุงชื่อน่ารักเหมือนปั๊บปี้ดีออก ดูดิ๊ตาก็โตวาว แขนขาสั้น ตัวก็เตี้ย แล้วนี่อะไรเนี่ย แต่งตัวแบบนี้นึกว่าตัวเองเป็นแองจีลิน่าหรือไง น้ำตาลทั้งตัวจนเหมือนต้นไม้ใกล้ตาย ฮ่าๆๆๆ”


“ชองยุนโฮ!!!”


เมื่อตัวเองทำอะไรไม่ได้นอกจากตะโกนเรียกชื่อปาวๆ ก็กระฟัดกระเฟียดเดินเข้าร้านเป้าหมาย ประตูไม้สีสวยเปิดอย่างรวดเร็วและปิดอย่างรวดเร็วเช่นกัน



“SWEET”


กริ๊ง~


ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาก็ได้กลิ่นหอมหวานของคัพเค้กโฮมเมดหลากหลายรสชาติ มุมกาแฟส่งกลิ่นอบอวลลงตัวกับก้อนขนมปัง สีสันและการตกแต่งโทนส้มขาวช่วยขับให้บรรยากาศอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร้านเล็กๆ เจ้าของร้านรูปหล่อยืนยิ้มต้อนรับหลังเคาท์เตอร์อย่างอารมณ์ดี


“สวัสดีแจจุง วันนี้แครอท วอลนัทหมดนะ ฉันทำไม่ทัน นึกว่าหนาวขนาดนี้แล้วนายจะไม่มา”


“พอดีเจ้าจีจี้มันง้องแง้งน่ะฮะ เดี๋ยวนี้อาหารแมวดีๆ ไม่สนแล้ว สนแต่คัพเค้กคุณชางมินลูกเดียว”


ตอบกลับพร้อมหัวเราะน้อยๆ จากนั้นจึงขอตัวไปเดินดูคัพเค้กของโปรดแมวตัวเองที่นอนซุกผ้าอยู่ที่บ้าน ชั้นโชว์ขนมเต็มไปด้วยขนมปังก้อนเล็กราดด้วยครีมสีสวยและของประดับจุกจิกน่ารัก แจจุงมองด้วยความสนใจ แล้วก็ไปเจอกับเค้กสีฟ้าใสถาดหนึ่ง


แจจุงเลือกชิ้นที่ดูดีและกำลังหยิบออกมาแต่ทันใดนั้น คัพเค้กเปปเปอร์มินต์กลับถูกแย่งโดยมือใหญ่ที่เอื้อมมาคว้าไว้ก่อน ดวงตากลมเบิกโพลงก่อนตวัดไปทางต้นเหตุ ร่างสูงผิวปากเลือกขนมชิ้นต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


แจจุงหายใจเข้าออกช้าๆ อย่างระงับอารมณ์ หันตัวไปทางอื่นเพื่อหาจุดประสงค์ใหม่ แต่ดูเหมือนชายหนุ่มร่างสูงจะต้องการทุกชิ้นที่แจจุงเลือก จนกระทั้งแจจุงหมดความอดทน


“นายจะกวนฉันอีกนานมั้ย ชองยุนโฮ!”


เสียงหวานเอ่ยออกมาไม่ดังมาก พอได้ยินเพียงสองคนแต่ก็ยังเรียกความสนใจจากเจ้าของร้านที่นำคัพเค้กมาเติมได้ไม่ยาก


“มีอะไรกันหรือทั้งสองคน”


ความสงสัยปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาอ่อนกว่าวัยของชางมิน หากแต่สายตายังคงสอดส่องดูความเรียบร้อยบนชั้นวางขนม คัพเค้กหลายรสที่ร่อยหรอไป บางรสถึงกับเกลี้ยงชั้น ร้านเพิ่งเปิดแบบนี้ยังพอมีเวลาให้ชายหนุ่มเติมเต็มและจัดระเบียบขนมพวกนี้ได้


“ไม่มีอะไรหรอกพี่ชางมิน ก็แค่จุงจุงหงุดหงิดที่หยิบเค้กไม่ทันน่ะ”


“ชื่อของฉันคือคิมแจจุง โง่หรือไงต้องให้บอกอีกกี่รอบถึงจะจำ ห้ะ!”


“พอเถอะทั้งสองคน มาเจอกันทีไรทะเลาะกันทุกที แจจุงอยากได้อะไรหรือ เดี๋ยวฉันใส่กล่องให้”


เพื่อเป็นการตัดบท ชางมินจึงยื่นข้อเสนอให้อย่างไม่ลังเล อีกประเดี๋ยวลูกค้าจะเริ่มทยอยเข้ามาแล้ว เขาไม่อยากให้เด็กสองคนนี้เสียงดังจนรบกวนคนอื่น


“ไม่เป็นไรฮะ ผมเอาแค่นี้ก็ได้ จีจี้น่าจะอิ่ม รำคาญแมงหวี่แมลงวันตัวเท่าหมีแถวนี้”


พูดจบก็รีบก้าวขาออกจากจุดนั้น ยกถาดที่มีคัพเค้กเพียงสองสามชิ้นวางบนเคาท์เตอร์ รอพนักงานแคชเชียร์มาคิดเงิน คนตัวเล็กเสใบหน้าไปเจอกับคนวุ่นวายกำลังเดินมาก็รีบหันกลับมาเตรียมจ่ายเงิน


...เบื่อหน้าคนจุ้นจ้าน...


“สี่พันสองร้อยวอนครับคุณแจจุง วันนี้ซื้อน้อยจัง”


พนักงานคุ้นหน้าคุ้นตาเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี แจจุงเพียงยิ้มให้บางๆ รับกล่องขนมมาถือไว้และยื่นแบงก์สกุลวอนเป็นการแลกเปลี่ยน กลับหลังหันเดินออกจากร้านอย่างไม่รีรอ


----



อากาศด้านนอกไม่แตกต่างจากตอนแรกมากนัก ดูเหมือนอุณหภูมิจะลดต่ำลงนิดหน่อยเสียด้วยซ้ำ คนตัวเล็กสอดมือข้างที่ไม่ได้หิ้วถุงขนมเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ขยับกายกระชับเสื้อให้เข้าที่ เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงตั้งหน้าตั้งตาเดินกลับบ้านที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากร้านนี้


...เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่แจจุงชอบร้านสวีท...


เหตุผลแรกหรือ? ...จีจี้ แมวเพศผู้สีเทาตัวน้อยของเขาน่ะสิ


ตั้งแต่ครั้งแรกที่แจจุงเผลอวางกล่องคัพเค้กไว้โดยไม่ได้ปิดฝา เจ้าแมวอ้วนก็ได้อิ่มอร่อยไปกับขนมหวานนุ่มลิ้นจนครีมหลากสีติดหนวดยาว รสชาติหวานละมุนคงทำให้มันติดใจจนแม้แต่อาหารแมวก็ไม่จำเป็นอีกเลย


แจจุงต้องแวะไปที่ ‘สวีท’ แทบทุกวันเพื่อนตุน ‘ขนม’ ที่กลายเป็นอาหารหลักเจ้าจีจี้ เข้ามาจนรู้จักคุณชางมิน เจ้าของร้านหนุ่มหล่ออัธยาศัยดี รู้จักเด็กๆ ช่วยงานในร้าน เข้ามาจนเขาพลอยรักรสชาติของคัพเค้กที่นี่ไปด้วย


มีข้อดีก็ต้องมีข้อเสียสินะ...


จุดด้อยที่สุดของที่สุดที่แจจุงยกให้เป็นความซวยประจำร้าน ไม่สิ อันที่จริงไอ้จุดด้อยนั้นมันไม่ได้อยู่ที่ร้านหรอก แต่อยู่ทุกหนทุกแห่งที่เขาไปต่างหาก โดยเฉพาะร้านคุณชางมิน ไปทีไรเป็นต้องเจอทุกครั้งเลยให้ตายเถอะ


...ความซวยที่ว่านั่นก็...ชองยุนโฮ


แจจุงเบื่อกับการปะทะคารมทุกครั้งที่เผชิญหน้า ไม่ชอบความพ่ายแพ้หลังสงครามประสาททั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้เริ่มก่อน เกลียดสีหน้าฝ่ายตรงข้ามเมื่อได้รับชัยชนะ


ถ้าถามว่าคิมแจจุงกับชองยุนโฮรู้จักกันได้อย่างไร เรื่องมันนานจนต้องย้อนกลับไปปีสองปี คนตัวเล็กเป็นเฟรชชี่หน้าใสของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ขณะที่ชองยุนโฮเป็นรุ่นพี่ในคณะ เห็นหน้ากันครั้งแรกก็ต้องยอมรับว่าไม่ถูกชะตากันแล้ว แจจุงโดนแกล้งสารพัดตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่รั้วอุดมศึกษานี้ และต้นเหตุทั้งหมดคือชองยุนโฮ


ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องนับถือเป็นรุ่นพ่งรุ่นพี่กันแล้วล่ะ


เดินคิดไปคิดมาก็ถึงบ้านตัวเองพอดี ทันทีที่ประตูสีขาวถูกเปิดออก แมวน้อยจ้ำม่ำขนสีเทาพุ่งเข้าใส่ทำเอาแจจุงเกือบล้ม ร่างบางถอดรองเท้าวางเป็นระเบียบจึงจัดการกับเจ้าตัวเล็กที่เกาะอยู่บนอกออกมา


“ทำอย่างนี้ไม่ได้นะจีจี้ มันอันตรายรู้มั้ย เดี๋ยวถ้ากล่องขนมคว่ำไปจะหัวเราะให้ดู”


ทำหน้าทำตาพร้อมส่งเสียงดุไปก็เท่านั้น จีจี้แสนซนก็ยังคงเป็นแมวไฮเปอร์อยู่วันยันค่ำ มันเดินนวยนาดรอบเจ้านายคนสวยก่อนทำจมูกฟุดฟิดไปที่ถุงขนม แล้วเริ่มใช้เท้าตะกรุยอย่างกล้าๆ กลัวๆ


“เบื่อแกจริงๆ เลยเหอะอ้วน~ เคยฟังกันบ้างมั้ยนี่ เข้าไปข้างในกันก่อนดีกว่า ตรงนี้หนาวชะมัดเลย”


ว่าแล้วก็เดินนำสัตว์เลี้ยงตัวเองเข้าไปในตัวบ้าน แจจุงหยิบคัพเค้กออกมาจากกล่องแล้วจัดแจงใส่ถาดอาหารแมว จีจี้มองตามทุกการกระทำอย่างอารมณ์ดี หางเรียวส่ายไปมาช้าๆ บ่งบอกว่ามื้อนี้คงไม่เหลือแล้วนะ..


“เอ้า กินให้พอเลย จีจี้จอมอ้วน วันนี้มีแค่นี้แหละ ไม่มีสำรองด้วย ถ้าหิวมากก็กินหัวปลาไปละกัน หัดกินอะไรทีมันเหมือนแมวชาวบ้านเขาบ้างเหอะ”


เป็นอีกครั้งที่พร่ำไปก็เหมือนบ่นใส่อากาศ แจจุงลูบหัวจีจี้สองสามครั้งแล้วจึงพาตัวเองไปนอนพิงโซฟานุ่มถัดจากโต๊ะอาหารจีจี้นิดเดียว


บีบีเครื่องงามถูกกดด้วยความชำนาญ หน้าจอแสดงแอปพลิเคชั่นสังคมออนไลน์ที่เล่นมาได้สักระยะ เริ่มแรกเขาก็แค่สมัครทิ้งไว้เพราะเพื่อนคะยั้นคะยอ แต่พอโดนไล่บี้ว่าทำไมไม่ยอมเล่นก็จำยอมล็อกอินเข้ามาศึกษาวิธีการสื่อสารแบบใหม่ที่ต้องยอมรับว่าทำเขางงเป็นไก่ตาแตก ฟอลโลว์คืออะไร ฟอลโลว์วิ่งคืออะไร แล้วรีทวิตมีไว้ทำอะไร สารพัดปัญหาที่หากงมหาคำตอบด้วยตัวเอง ป่านนี้ก็ยังนั่งจ้องนกสีฟ้าที่อ้วนพอๆ กับแมวของเขาอยู่อย่างนั้นแหละ


แต่แจจุงเจอคนใจดี...คนๆ นั้นตามฟอลโลว์แจจุงมาได้อย่างไรก็ไม่รู้


MAXIMUM Jung yun ho
@mjjeje สวัสดีครับ ผมขอฟอลโลว์คุณนะ


แจจุงไม่รู้ว่าตัวหนังสือบนหน้าจอโผล่มาจากไหน แต่ก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดคิดว่าตัวเองพิมพ์หรอก ใครสักคนเจอยูสเซอร์เนมของเขาแล้วจึงฟอลโลว์ (ซึ่งมันก็คงจะคล้ายๆ แอดอีเมลในเอ็มเอสเอ็นละมั้ง) มา แล้วมันต้องขออนุญาตก่อนด้วยหรือ...อืม งงแฮะ


mjjeje Kim jae joong
อ่อ ได้ครับ แต่ผมเล่นไม่เป็นหรอกนะ ฮ่าๆๆ


เขาไม่จำเป็นต้องบอกชาวบ้านว่าเล่นไม่เป็น คุณ MAXIMUM ก็คงรู้แล้ว เพราะหลังจากพิมพ์ข้อความไม่เกิน 140 ตัวอักษรกลับไปถึงรู้ว่า เขาต้องตอบกลับชื่อคนที่ต้องการ ข้อความถึงจะปรากฏที่คนนั้นคนเดียว


MAXIMUM Jung yun ho
@mjjeje ฮ่าๆ ฟอลโลว์ผมสิครับ เดี๋ยวผมสอนเล่น


หลังจากนั้นคุณ MAXIMUM ก็กลายเป็นเพื่อนสนิทในโลกทวิตเตอร์ แจจุงสนทนากับเขามากกว่าพร่ำพรรณนาว่าตัวเองกำลังทำอะไรเสียอีก คุยกันไปเรื่อยๆ ถามสารทุกข์สุขดิบในแต่ละวัน ยุนโฮคุยสนุก ชอบมีเรื่องมาเล่าเยอะแยะมากมาย


รู้สึกคุ้นๆ บ้างมั้ย? ถูกต้อง... “ยุนโฮ” ไงล่ะ


แต่มันคนละยุนโฮกันนะ ถึงทั้งชื่อทั้งนามสกุลจะเหมือนกันก็เถอะ แจจุงมั่นใจเกินล้านว่าคนละยุนโฮกัน


...เพราะอะไรน่ะหรือ?


ก็ยุนโฮคนนี้น่ะนิสัยดี พูดเพราะ ตรงข้ามกับไอ้รุ่นพี่ชองยุนโฮทุกอย่างโดยสิ้นเชิง


mjjeje Kim jae joong
อากาศข้างนอกหนาวมากๆ ขนาดใส่เสื้อสามชั้น เล็บยังม่วงเลยล่ะ


รอเพียงไม่กี่วินาที ข้อความโต้ตอบสถานะของเขาก็ปรากฏขึ้นมา


------ 1 tweet -----



MAXIMUM Jung yun ho
@mjjeje กลับมาแล้วหรอ วันนี้กลับเร็วจังเลย


มีอยู่คนเดียวที่คุยกับคิมแจจุงบนโลกทวิตเตอร์ได้อย่างสนิทสนม นิ้วเรียวเล็กไม่ลังเลที่จะพิมพ์ตอบกลับไป


mjjeje Kim jae joong
@MAXIMUM มีปัญหานิดหน่อยน่ะ แต่ไม่ต้องห่วง คิมแจจุงคนเก่งจัดการเรียบร้อยแล้ว \(>o<)/

MAXIMUM Jung yun ho
@mjjeje ฮ่าๆๆ เก่งจังเลย ทีหลังถ้าฉันมีปัญหาทวิตเรียกแจจุงดีกว่าเนอะ ; )

mjjeje Kim jae joong
@MAXIMUM หวา~ ฉันช่วยตัวเองได้อย่างเดียวแหละ ยุนโฮมีปัญหาซะแล้ว

MAXIMUM Jung yun ho
@mjjeje ซะงั้นนะคนเรา โอเคๆ ยอมแจจุงคนเดียวนะเนี่ย~


...ปากกลมสีชมพูระบายยิ้มอยู่คนเดียว ความสุขเล็กๆ ก่อเกิดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว ....



----



“โห แกเห็นอย่างที่ฉันเห็นมั้ย แทมี”


“เห็นดิ่วะ ก็มองอยู่ด้วยกัน”


“งั้นแกเห็นอะไร”


“ก็ปาร์คยงอาเด็กฉันก้มเก็บชีทจนหน้าอกหน้าใจจะหล่นออกมาแล้วไงวะ”


“ไอ้หื่นเอ๊ย ฉันมองชางจินซบกับน้องแจจุงต่างหากเล่า แล้วยงอาไปเป็นเด็กแกตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”


“เมื่อกี้ไง แกนี่ช่างไม่มีจิ